Agressie op het openbaar vervoer

Deze morgen ging ik zoals altijd weer een saaie busreis tegemoet op weg naar mijn stage. Tijdens deze busreizen word ik steeds vergezeld door mijn goede vriend, de ipod. Deze digitale jukebox is het ideale verweermiddel tegen oude dames die voor hun plezier de bus nemen op zoek naar sociaal contact of het ideale middel om je even af te sluiten van de buitenwereld.

Maar deze morgen was het een heel ander verhaal op de bus, toen een moeder met een klein kind in een buggy opeens hysterisch werd. Ik weet niet exact wat er aan het voorval voorafging aangezien ik aan het genieten was van LCD soundsystem. De vrouw begon in het frans tegen de buschauffeur te roepen, die heel kalm bleef in de hoop dat deze mevrouw zou bedaren. Niets was minder waar wanneer de vrouw in kwestie steeds aggresiever werd. Ze begon onverhoops aan de voorste deuren van de bus te trekken die natuurlijk niet opengingen, hierna richtte ze haar woede op de chauffeur. Die kreeg enkele rake klappen, waarna hij ook uithaalde met zijn rechter ter zelfverdediging. De vrouw stuikte ineen en om het met de woorden van een andere pasagier te zeggen: “ah maitenant c’est de nouveau calme”. De politie werd gebeld, maar ik bleef niet langer ter plaatse als een geile ramptoerist en stapte op een andere bus richting mijn stage.

Nu denken jullie misschien: “Amai en gij zijt het daar zomaar afgetrapt? Die vrouw had wel uw hulp nodig hé”, wel nu is het een klein detail om te vermelden dat de bus op het einde van zijn tumulte rit zowat vlak voor het politiebureau van Laken stond.